اطفای حریق جنگل

نظر به این که درختان جنگلی در طبقه اول مواد قابل اشتعال (جامدات قابل اشتعال) قرار دارند لذا بهترین ماده خاموش کننده در حریق جنگل آب است و آتش نشانان می‌توانند با استفاده از آب به اطفای حریق جنگل اقدام نمایند. با توجه به وسعت حریق حجم آب مورد نیاز تغییر می‌نماید و می‌توان آب را در منابع و استخرها و یا لوله کشی در جنگل ذخیره نمود یا توسط تانکرهای آب به محل منتقل کرد.

روش دیگر در مهار حریق جنگل ایجاد فضای (معابر) جدا کننده در جنگل می‌باشد در این روش راه‌های عریض و طویلی (با عرض حدود 50 متر و در طول جنگل) در جهت عمود بر مسیر جریان باد در جنگل احداث می‌نمایند. با انجام شن ریزی در این معابر و پیشگیری از رشد گیاهان مسیر امنی برای خاتمه آتش سوزی تعبیه می‌گردد. (به این معابر "آتش بر" نیز اتلاق می‌شود) از همین مسیر می‌توان جهت دسترسی آتش نشانان به جنگل و محاصره حریق بهره برداری نمود. گاهی آتش بر را در جنگل درختان سوزنی برگ با کاشت گونه هایی از درختان پهن برگ و دیرسوز ایجاد می‌کنند.

در آتش سوزی‌های سطحی ریختن خاک و پاشیدن آب بسیار مؤثر است. در صورت محدود بودن آتش با استفاده از آتش کوب می‌توان اقدام به اطفا نمود. وقتی سطح آتش گسترده باشد با اقدامات اطفایی از دو یا چند جهت باید از پیشرفت آتش جلوگیری نمود.

در آتش سوزی‌های تاجی در ابتدا باید بخشی از درختان اطراف منطقه آتش سوزی را قطع نمود تا از سرایت آتش به درختان دیگر جلوگیری شود، در غیر این صورت باید در مسیر پیشروی آتش با ایجاد آتش بر از سرایت آتش به دیگر درختان ممانعت نمود. حرکت آتش در آتش سوزی تاجی سریعتر از دیگر آتش سوزی هاست.

در آتش سوزی داخل خاک جنگل (زیرزمینی) بهترین روش در پیشگیری از حرکت و توسعه آتش ایجاد خندق یا کانال های آب در مسیر پیشروی آتش است به طوری که که کف آن به خاک رسیده باشد.

حمله مؤثر و ایمن برای اطفای آتش سوزی جنگل مستلزم در نظر گرفتن تأثیر عوامل مربوط به شرایط آب و هوایی و شرایط جغرافیایی بر رفتار آتش است؛ زیرا این عوامل می‌توانند یک باره جهت و سرعت حرکت آتش سوزی را تغییر داده، مشکلات متعددی را باعث شوند. از این نظر بایستی آتش نشان ها موضوعات مشترکی را که برای توصیف قسمت های مختلف آتش به کار می‌رود درک کرده و به "فرمانده حادثه" گزارش کنند.